Een inspirerend voorbeeld is Michiel van der Sanden. Michiel woonde zijn hele leven in Hilvarenbeek en was verbonden met bijna alle Beekse verenigingen. Hij voelde een diepe verantwoordelijkheid om bij te dragen aan de leefbaarheid van het dorp waarin hij was geboren en getogen. 

Hij was een creatief maar ook kritisch en bevlogen toneelspeler, prins Carnaval, programmamaker bij de VLOH en schrijver van de drie Bikse opera’s, met de opera Confusio als zijn laatste kunstje.

Van jongs af aan wilde hij zijn geliefde Beek mee vormgeven en in zijn herfst regelde hij dan ook
dat na zijn overlijden Hilvarenbeek ‘nog niet van hem af was’. Hij liet grote bedragen na aan zeven verenigingen, en zou blij zijn geweest te weten dat bijna al zijn geld kon worden gegeven zonder erfbelasting te betalen.

Had Michiel nog geleefd, zou hij zich zeker ook hebben bemoeid met Geef om Beekse Kernen, want voor alles gold voor hem miscére utile dulci: het nuttige met het aangename verenigen.